EPISTOLE METRICAE 24 AD ZOILUMФранческо ПетраркаПОСЛАНИЯ МЭТРАМ 24

Distrahis atque animum curis melioribus aufers...
16 мин.
1
0
0
из песочницы
Distrahis atque animum curis melioribus aufers
Et calami pervertis iter. Fueratque tacere
Cautius; at stimulis residem pungentibus urges:
Da veniam, si vera loquor, licet aspera dictu,
Cogor enim. Studiis emitur sequiturque laborem
Laurea, perrarum decus atque hoc tempore soli
Speratum optatumque michi. Quis nescit agrestum
Premia post meritum? Pudet hec dubitate diserto,
Si dubitas vere; quodsi tentare libebat,
Certe alio tentandus eram tibi fortius ictu,
Ut quaterer. Quid enim? Lux ergo novissima forte
Expectanda fuit iungendaque pompa sepulcri
Ac pretium studii? Si debita fine laborum
Laurea, non aliter, non hanc Eneide sacra
Virgilius meruit, non qui pharsalica Tempe
Sanguine complevit latio; licet ille, negato
Calle petens, alia tulerit ratione repulsam.
Cognita commemoro: quid? quod ceu sponsa decoram
Arguor hemonia lauro gestasse coronam?
Florea virginibus, sunt laurea serta poetis
Cesaribusque simul; parque est ea gloria utrisque;
Arguor improprie. Sed quid vir providus addit?
Vidimus ornatum lauro, quem (protinus inquit)
Non prius audieram. — Velut omnia pulcra relatu
Audieris. Quam multa michi, licet ampla, tibique
Non audita putas? Nam quantula portio rerum
Unius ingenii laus est? Decet alta modeste
Cernere, seque prius. Sed enim mea carmine nunquam
Sunt audita tibi? Quid refert? Forsitan illa
Non tibi (parce precor) cecini: legit illa Robertus
Concivis meus egregius, quem Iulia nostro
Tempore Pariseos studiorum tertia nutrix
Suspicit et toto venerantur ab orbe magistri.
Tuscus et Eneas legit et Rainaldus in antris
Altus apollineis, ingens legit illa Iohannes:
Barbatus legit illa meus, sociique fideles
Auribus excipiunt cupidis et pectore servant.
Ut cuntas livor seu sors obstruxerit aures,
Ipse michi Musisque canam; plausorque pudendus
Ingenii nec frena mei, nec calcar habebit.
Cur redit in dubium totiens mea laurea? Nunquid
Non satis est meruisse semel? Decuit ne per urbes?
Circumferre nova viridantia tempora fronde,
Testarique greges hominum, populique favorem
Infami captare via? Laudarier olim
A paucis michi propositum: quid inertia vulgi
Milia contulerint, quid murmura vana theatri?
Ergo ne trinacrio minor est michi carmine regi
Gloria, quam turbe passim placuisse furenti?
Regineque minus Capitolia profuit urbis
Scandere, quam vacuas studio lustrasse paludes,
Avia quam nemorum, rudibus quam rura colonis,
Atque inopes sparsasque casas? incognita vestro
Carmina nostra foro; quid rustica menia nobis
Obiciunt? quo iure fremunt? Satis esse putavi
Terrarum petiise caput. Qui victor in arcem
Signa tulit, summa securus sede quiescat
Extremas nisi forte iubes ambire cloacas
Figentem obscenis victricia postibus arma.
Noscor ubi placitum, laudat mea carmina Tybris,
Parthenope studiosa probat, nec terra Nasonis
Respuit, aut Flacci, nec qui Cicerone superbit
Cive simul Marioque locus, nec Gallia nostri
Inscia, nec Rodanus. Quid inepta colonia tantis
Una nocet titulis, fulvi cui gratia nummi,
Ventris amor, studiumque gule somnusque quiesque
Esse solet potior sacre quam cura poesis?
Mantua Virgilium genuit, Verona Catullum
Et Plinios nostrosque aliquot servavit in annos.
Urbs Antenoridum quantos celebrarit alumnos
Nunc, quoniam numerare labor, quot Cimbria, nuper
Secula Pergameum viderunt nostra poetam,
Cui rigidos strinxit laurus paduana capillos,
Nomine reque bonum; Latiique in finibus orbis,
Pyerios animos Alpis tulit ora nivose,
Parma evo collapsa sui monimenta Macrobi
Ostentat, vetus usque novo me carmine saxum
Nobilitare iubens, nec eadem degener urbe est
Cassius. Has inter docta urbs tua sola carebat
Vate diu proprio, nisi te sibi fata tulissent,
Purgantem patrias calami splendore tenebras
Longaque parvificis abolentem oblivia terris.
Caucaseum romana iugum transcendere fama
Distulit, Europe iam tunc Asieque tremenda:
At mea, quod vestre nondum sit cognita plebi,
Ceu tenebris damnata iacet. Si reddita pridem
Est ratio, reddenda iterum; nova gloria regum,
Rex siculus, celo pro me respondet ab alto,
Qui modo, dum terris habitat, michi muneris auctor
Maximus insoliti, famam invidiamque reliquit
Adiciens causam, quod opuscula, iudice tanto,
Nostra forent tanti. Melius sibi cognita forte
Quam tibi; nocturnas studiis gravioribus horas
Surripiebat enim vigilique ingesta lucerne
Immemor interdum cene somnique legebat,
Meque, tibi ignotum, tanto dignatus honore est,
Ut, procerum primis sub regia tecta vocatis,
Plurima nostrarum caneret preconia laudum.
vera utinam! quam vera tamen rex viderit ipse.
Quin etiam magno promunere parva petita est
Africa nostra sibi. Memini suprema benignus
Oscula, et heu nunquam fatis iteranda, parabat,
Cum duo dona pio placidissimus ore poposcit.
Obstupui: quid enim immenso donare pusillus
Posse videbatur? sed quid, nisi carmina, vellet
Largus opum divesque animi et virtutis amator?
Carmina mansure sedem tribuentia fame,
Hoc petiit primum: pectus calamumquie pudenter
Excuso, fragilesque humeros sub pondere tanto.
Instat ab adverso, dubio lis fine resedit,
Concessisse sibi ut videar, michi prima negasse
Proxima dona libens tribuo; cui dignius aule,
Scipiade, mittendus eras? — At perfida et altis
Invida principiis illum fortuna repente
Substulit interea. Nunc, tanquam lumine rapto,
Nescius in tenebris liber est, quo flectere cursum
Cogitet, et toto nullum videt equore portum.
Heu cineres bustumque petet, qui turbine quanquam
Dilatus vario, multos absumpserit annos.
Si foret hic vestram tamen mittendus ad urbem,
Iam satis exornatus erat, michi crede, superque,
Sed dum multa timet venturaque secula terrent
Heret adhuc tacitus; cuius si laurea serum
expectasset iter (quod mens presaga timebat),
Mortis ab insidiis iam circumventa fuisset.
Hinc prior ille abiit, cuius post funera nullum
Examen subiturus eram; nam maxime nondum
Tu michi notus eras. Fateor mea crimina: tempus
Anticipasse iuvat, quamvis nec pauca viderem
Scripta michi iam tum. Laudati carmina Vari
Nulla meos feriunt oculos, tamen inclita pectus
Fama ferit. Scriptis ego sum tollendus in altum:
His sine nullus ero. Nunquid tamen illa probari
Est opus et vulgo? Titulo caruisse poete,
Abiecisse graves spoliato vertice ramos
Maluerim et longis latuisse inglorius annis.
Hactenus hec. Nova lis oritur; quo tramite vertar?
Conquerar an taceam? risumque refellere risu
Sufficiat? risum moveo? Sic vite meretur
Nostra, quidem, fateor; sed nunquid carmina risum?
Promeruere etiam lacrimas, que sepe severis
Extorsere oculis, sic tristia forte volutant
Nunc mea fata vices, ut qui rorantia vidi
Inclita romulei, dum proloquor, ora senatus,
Regis et indomiti frontem pietate remissam
Ridear ignavo (proh sors malefida!) popello?
Altera legitime superest michi causa querele.
Quis modus audendi queve ista licentia fandi?
Tela fremens Elicone rapis, quibus agmina vatum
Impetis et nostros in nos accingeris enses,
Ante alios Flacci, cuius te scripta monere
Occiput ut scabitur, tenero nec parcitur ungui,
Vate sacrum decies clam castigante poema,
Debuerant, rigidamque notis adiungere limam.
Mendaces vocitare quidem insanosque poetas
In primis furor est mendaxque insania. Vere
Vera canunt, aures quanquam fallentia surdas.
Has etenim sprevisse licet. "Puerilia vatum
hinc studia appellas?" Puerilis ineptia quorsum
Impulit errantem calamum? Puerilia Cesar
Iulius et toto regnans Augustus in orbe
Tractarunt igitur? Quedam divina poetis
Vis animi est veloque tegunt pulcerrima rerum
Ambiguo quod non acies nisi lyncea rumpat,
Mulceat exterius tamen alliciatque tuentes
Atque ideo puerisque placent senibusque verendis.
Insanire licet, fateor; mens concita clarum
Seque super provecta, canet. Vulgaria oportet
Linquere sub pedibus; magnum hinc subsistere nullum
Censuit ingenium, nisi sit dementia mixta,
iudice qui populo docti cognomen habere
Cepit et altisonum liquit post terga Platonem
Dixit idem cuntis: que tanta infamia vatum?
Quo ruis ulterius? Media nos pellis ab urbe,
Sed paulum expecto, iam sponte recedimus omnes
Et nemorum secreta placent turbamque nocentem
Odimus ac leti campis spatiamur amenis.
Hinc quia prospexit, cui primum publica cure
Res fait, adversos populi nos moribus, illum
Moribus infestum nostris studioque futurum,
Discrevit populo strepitum, rus vatibus almum
Solivagis, vacueque bonus dedit otia silve
liberiusque solum; nam que mixtura perennis,
Hos stupor attonitos alti caligine veri,
Hos autem mestos semperque quietis egentes,
Turbida soliciti tenuissent tedia vulgi.
Consultum hinc illinc: igitur non urbibus acri
Pellimur exilio: sequimur meliore volentes.
Nonne deum primos olim quesisse poetas
Inquit Aristoteles? Num sanctos celitus aura
Divina afflatos, et munera rara deorum
Marcus ait Cicero? Fautorque domesticus omnis
Exulet, externi causam tueantur honestam.
At, nostros nisi forte vetes ad rostra venire,
Vicimus haud dubie. Quis preclarissima bella
Heroum moresque graves et nomina nosset?
Quis stimulis animos ageret per mille labores
Perque altum virtutis iter? Quis tristia vite
Demeret implicite dulci fastidia cantu?
Ora forent quasi muta hominum, si spiritus orbi
Deforet aonius; virtus ignota lateret,
In se clara licet, studiorumque impetus omnis
Torperet; lingue nam fundamenta latine
Nulla forent, quibus egregie stant sedibus artes,
In quibus omne procul nobis ostenditur evum
Nostraque venturis longum servabitur etas.
Hic tamen occurrit Cherilus vel Aquinius aut qui
Tempus in infami multum posuere libello,
Scriptorum plebeia cohors. Sed dic michi, queso,
Quenam turba hominum multos non pascit inertes?
Rara quidem ingenii bona sunt, semperque fuerunt,
Semper erunt: paucos altum tenuisse videmus.
Aspice Virgilium: nunquid pueriliter ille
Terrarum celique plagas et sidera lustrat?
Ista palam. Quam multa latent? Quid fratribus atris
Eolus imperitans, aut quid super addita moles
Montis, et ipse sedens sublimi vertice rector?
Quid pius Eneas, socius quid signet Achates?
Quid Venus ambobus medie velit obvia silve,
Quo peregrina virum circumdet corpora nimbo,
Qua nubem sub nube tegat? Quid cantet Yopas?
Quid Bythias magno patere bibat impiger haustu?
Quid vehat asper equus, misereque incende noctis
Insultansque Sinon, genetrixque affixa furenti
Inter tela duci, mox ut digressa per umbras,
Apparere deos infestaque numina Troie.
Quo feror? Hic nullum invenies sine tegmine versum.
Pretereo reliquos. Quid Flaccus Horatius ardens
An levam dextram ne viam monstrare videtur
Et magnum formare virum? Sed nostra relinquo.
Orpheus, Amphion vel natus Apolline Linus
Atque parens Museus et quos mirata deorum
Grecia subscripsit statuis pueriliter evum
Tam longum peperere sibi? Quid protinus alto est
Altius Euripide, magno quid maius Homero?
Que loca, quos portus, gemini que litora ponti,
Que freta, quas classes, que prelia quos ve ferarum,
Quos hominum motus oculis, quibus ipse carebat,
Non subiecit enim? Mores populique ducumque
Pinxit et e numero plebis secrevit Ulixem,
Quem michi non vana circumtulit arte, Caribdim
Scilleosque canes ut sperneret, atque Cyclopem
Syrenumque modos et amantis pocula Circes.
Quid moror in verbis? Sacri nec dogma Platonis
Nec Socrates aliud, titulum nec nacta sophie
Cetere turba docet, quam quod cantare solemus.
Dicet ad hec aliquis: "Cur per iuga celsa fatiger?
Huc via fert humilis". "Mens delectata laborem
Spernit, ad hec brevitas memorem succinta relinquit,
Et dulces iterare sonos iuvat usque legendo".
Certus abhinc venie, pueros vocitare memento,
O famose senex, atque inclinare caveto
celeste ingenium, et vatum vestigia vita,
Insanum genus hoc hominum. Piget illa deinceps
Vana sequi, vilis nobis ut pascitur hircus,
Nescio cui merces ea sufficit; est michi fame
Immortalis honos et gloria meta laborum.
Corniger at quantum tegat hic sub pellibus hircus
Quot nescire putas? Soccos bonus atque cothurnos
Premia Musarum tandem statuisse videris;
Falleris, est habitus quem secula nostra licenter
Postposuisse vides, postquam deferbuit ardor
Pyerius cessitque retro. Quo nomine signer
Respondere iubes? An ne ad pretoria ventum est?
Iure agitur mecum consignatisque tabellis?
Qui sim, quem ve sequar callem, stilus ipse, tacente
Me, loquitur. Num plura iubes? Sed epystola finem
Longa petit. Dabitur; quam si sonuisse putabis
Altius, excuser, parcant aures oculique.
Gloria nulla etenim verbis optata superbis,
Nulla petita michi. Tua me violentia adegit,
Nec loquor, ut lesi vindex Eliconis (an ille
Hoc eget auxilio tantisque armatus alumnis?),
Precipue quia, quo secum pugnare parasti,
Plumbeus est gladius, facilique retunditur ictu:
Nec velut assertor proprii cognominis arma
Musarum pro parte tuli, sed turpiter illas
Maiestate sua sacro spoliarer ausu,
Quis tacitus perferre queat? Que perlegis autem
Non tibi dicta putes, sed qui te bella movere
Compulit. Agnosco ingenium Musisque sacratum
Pectus, at externe resonant convitia lingue
In scriptis, dilecte, tuis. Illumque profecto,
Quisquis erat, mordax (nunquam tibi cognita pestis)
Invidia urebat. Sic nobilis Africa surgat,
Sic michi virgineus clause penetralia Cyrre
Rite chorus reseret faveatque supernus Apollo.
Tu tamen hoc illi nostris, carissime, verbis
Dic, precor ut, quotiens alieno invidit honori,
invideat studiis pulcro invideatque labori.
без даты
Печать
Жалоба
Респект автору !
Мне нравится !
предложить метку
Чтобы предложить метку пожалуйста войдите или создайте аккаунт
На латинском языке

Аудио

К сожалению аудио пока нет...

Анализ стихотворения

К сожалению анализа стихотворения пока нет...

Отзывы

Написать отзыв
Чтобы оставить свой отзыв пожалуйста войдите или создайте аккаунт
Использование сайта означает согласие с пользовательским соглашением
Оплачивая услуги, Вы принимаете оферту
Информация о cookies
Ждите...